Çocukluğumun özlemi ,minik hayali idi "kırmızı pabuçlar"..Ne çok önemli idi çocukken kıpkırmızı ayakkabalarının olması .Biz doksanlar çocuklarıydık kırmızı ayakkabılar olmassa olmazlardandı.Çok isterdim çocukken kıpkırmızı bir ayakkabım olsun bayram sabahı başı yanımda bir kırmızı ayakkabı bekleteyim . .Alınamıyordu o zamanlar ben de söyleyemezdim zaten ama içli içli yalvarırdım Allah'a..Allah'ım ne olursun derdim benimde olsun bir kırmızı ayakkabım..Bayram sabahları herkes bekleşir ne aldığını gösterirdi birbirine ..Bizde öyle olmazdı ya kardeşim gösterir ya da ben ..Bir bayram bana alınır bir bayramsa ona..Söyleyemezdim ya hiçbir şeyi onu da söyleyemedim. Baktım baktım arkadaşlarımın ayakkabılarına, sonra içime attım ..Okula giderken herkesin ayağında çocukluğun en güzel rüyası kırmızı ayakkabılar ...Bir arkadaşımın evine gitmiştik hemen kapıda denedim ayakkabıları öyle hoşuma gitmişti ki sonra ne yapıyorsun diye bir ses geldi adeta yankılandı kulaklarımda hemen çıkartıverdim gözlerim dolu dolu oldu. Başımı öne eğdim ..Bir gün dedim param olursa bütün çocuklara kırmızı ayakkabı alacağım Allah'ım onlar görürler diyerek sinirlendim..Anneme söyleyecek oldum ama hep içine kapanık biri olduğumdan tam söyleyeceğim söylemiyorum anlatacağım diyorum anlatamıyorum sıkıntıya da sokmak istemiyorum ..Sadece diyebildiğim "ANNE" oldu efendim dediğinde yemek çok güzel olmuş deyip kalktım masadan..Sonra ağladım ağladım neden dedim Allah'ım benimde olsa bende giysem bir bayram sabahı da ben de göstersem o ayakkabıları okula gidince birde ben desem bakın bana annem yeni ayakkabı aldı hemde kırmızı ...Yattım yatağıma orda da ağladım..İçime attıklarımla yaşadım ya işte hepsi o.Umudumu kesmemiştim hiç..Bir gün bir yerlerden gelecek diyordum gelmedi. Gelmedi ama sabretmeyi öğrendim içimde kaldı giyemedim belki gelir diye beklemeyi öğrendim..Annem alsa alamaz mıydı ? üstündekilerini satar benim istediğimi alırdı ama yük olmak sıkıntıya sokmak istemezdim çünkü çok çalışıyor ve çok yoruluyordu benim için fazladan çalışmasını istemedim..Alamadım giyemedim ama benim de ahdım var. Hey! çocuklar bu ablanız geçinecek kadar parası olursa size içine attığı kırmızı ayakkabılardan alacak.Çocuklara "umut" olun sevindirin onları.."hayallerine" girin yaşatın o çocukları ..Sevgi serpin yüreklerine "ışık" olun..Onların "şekerli dünyasında" size fazlasıyla yer var ..Açın sinelerinizi çocuktur deyip küçümsemeyin onların yürekleri boylarından "büyük"..Bu yazım miniklerime "umut" olsun ..
Cansu Demiroğlu
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder