ANNEM..

Şimdilerde sevgine merhametine şefkatine muhtacım..
Her an yokluğunu hisseder gibiyim annem.
Yüzüm solgun..tedirginim.
Sesini duyamamaktan
gözlerine bakamamaktan
o güzel kokunu içime çekememekten korkuyorum..
Her an,
seni SEN'siz yaşamaktan korkuyorum annem..
..
Benim hayattaki tek gerçeğim
Tek umudum,tek dayanağım SEN'sin annem..
Varlığın nasıl hayat veriyor bedenime bir bilsen.!
Hani insanlar muhtaçtır ya bir damla suya.?
İşte,
ben de o su gibi muhtacım sana ..
Korkuyorum.
Sakın gitme annem, beni tek başıma bırakma..
Bakma böyle güçlü durduğuma.!
Direnir gibi gözükürüm zorluklara
Fakat bir hayli güçsüz bedenim.
Gülmüyor SEN'siz iken gözlerim..
Korkuyorum sakın gitme annem.!
..
Hayatta her şeyin bir değeri,bir kıymeti vardır..
SEN'i soranlara ben ne cevap vereyim anne.?
Nasıl anlatayım seni.?
Yeter mi haznemdeki kelimelerim seni anlatmaya.?
-Yetmez annem..
''Hayatın zorluklarında nasıl yaşayabilirim anne.?'' demiştim sana dün gece..
''Sabır kızım..'' deyip,başımı okşaman geldi şimdi hatrıma..
Anladım ki yaşarım anne..Eğer sen varsan yaşarım..
Yine gözlerin bana güç veriyorsa,dokunuşun ile  can buluyorsa bedenim..
Sapasağlam arkamda olduğunu..beni sevdiğini..beni koruduğunu biliyorsam..
Eğer tek bir gülüşünde saklıysa mutluluğum.!
Yaşarım annem.
Seni seviyorum annem.
Yıllarımın en güzel anını,iyi ve mutlu anılarını yaşattın bana.
Kıskandım bazen sevgini.. iyiliğini güzelliğini kıskandım annem..
Dokunuşunu hissedişini kıskandım..
Olur olmaz şeyleri bile düşünmeni kıskandım..
Seni seviyorum annem.
Yeni doğmuş bebek gibi seviyorum.
Umut dolu gözlerini..
Neşeli bakışlarını..
An be an bağrışını..
Ne olursa olsun beni anlayabilmeni,gözlerime bakabilmeni seviyorum..
Emeklerini..
Sevgini..
Umutlarını..
Mutluluk isteyen
 gözlerini seviyorum annem..

Şilan Beytaş